«Ο Θρύλος του Μυστρά»: δραματικό έργο, μονόπρακτο, του Άγγελου Τερζάκη. Παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στις 16.9.1951, στο προαύλιο του Παλατιού του Μυστρά, σε σκηνοθεσία Αλέξη Σολοµού. Το δράμα εκτυλίσσεται στον ιστορικό τόπο του Μυστρά, όπου ο σύγχρονος ελληνικός θρύλος συναντά τον μαρμαρωμένο βασιλιά, τον τελευταίο βυζαντινό αυτοκράτορα Κωνσταντίνο ΙΑ΄ Παλαιολόγο. Την πλοκή του μύθου εξυπηρετεί ένας µαντατοφόρος που έρχεται από τον άλλο κόσµο και διηγείται στα φαντάσµατα των γυναικών του Μυστρά τις περιπέτειες των Παλαιολόγων και την Άλωση της Πόλης (1453). Μετά από ονοµαστική απαρίθµηση βυζαντινών αρχόντων (Καντακουζηνός, Ανδρόνικος Παλαιολόγος), ο µαντατοφόρος έρχεται στο κυρίως θέµα, τη δράση του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου και τη συμβολική του αντίσταση, μέχρις εσχάτων, απέναντι στον εχθρό. Λίγο πριν επιστρέψει στο βασίλειο του Άδη ανακοινώνει το µήνυµα της ανάστασης του Γένους, την απελευθέρωση των Ελλήνων το 1821 (βλ. στιγμιότυπα από τη θεατρική παράσταση στο ντοκιμαντέρ «Τα Παλαιολόγια» (sic), 28.05.1966–31.05.1966, Εθνικό Οπτικοακουστικό Αρχείο ΕΡΤ, http://www.avarchive.gr/portal/digitalview.jsp?get_ac_id=3486&thid=12611).
«Ήχος και Φως», 1968–1972: Πρόκειται για καινοτόμο πολυθέαμα, σύνθετη παραστατική τέχνη (performing art), στην οποία ο ήχος (λόγος και μουσική) και το φως συμπλέκονται προβάλλοντας μεμονωμένα μνημεία ή μνημειακά σύνολα. Η μορφή αυτή τέχνης έφθασε στην Ελλάδα κατά τα τέλη της δεκαετίας του ΄50 από τη Γαλλία και εφαρμόστηκε για πρώτη φορά στην Ακρόπολη των Αθηνών και τη Ρόδο. Στον Μυστρά, το πολυθέαμα αυτό διοργανώθηκε κατά το χρονικό διάστημα 1968–1972, με τη συνεργασία της τότε Επιμελητείας Μυστρά (μετέπειτα 5η ΕΒΑ, νυν ΕΦΑ Λακωνίας), της Νομαρχίας Λακωνίας και της Πνευματικής Εστίας Σπάρτης, στο πλαίσιο των εορταστικών εκδηλώσεων μνήμης «Παλαιολόγεια». Για το πολυδάπανο αυτό θέαμα απαιτήθηκε α) η διαμόρφωση, με μηχανικά μέσα του στρατού, του χώρου θέασης του κοινού στον λόφο απέναντι από τη Μονή Βροντοχίου (Οδηγήτρια), εκτός των τειχών, β) ο ηλεκτρομηχανολογικός εξοπλισμός (ηχητικός και φωτιστικός) του ιδιώτη-επιχειρηματία Νίκου Σεργόπουλου, γ) το κείμενο αφήγησης για τα μνημεία και την ιστορία του αρχαιολογικού χώρου από τον Νικόλαο Ζία, επιμελητή αρχαιοτήτων του Μυστρά, ηχογραφημένο από γνωστούς Έλληνες ηθοποιούς (Αλέκα Κατσέλη, Νίκο Παπακωνσταντίνου, Βασίλη Παπανίκα), και δ) μουσική υπόκρουση κατά τη διάρκεια της παράστασης από τη χορωδία του Σίμωνα Καρρά, η οποία έψαλε βυζαντινούς ύμνους.
«Λειτουργία κάτω από την Ακρόπολη», 5.9.1982: Θεατρική παράσταση του Ελληνικού Λαϊκού Θεάτρου Μάνου Κατράκη, διοργανώθηκε από την Πνευματική Εστία Σπάρτης.
«Η Σονάτα του Σεληνόφωτος», καλοκαίρι 1997: Θεατρικό μονόπρακτο, ένα από τα πιο αγαπημένα και γνωστά έργα του Γιάννη Ρίτσου, παρουσιάστηκε σε ερμηνεία της Έφη Ροδίτη, σκηνοθεσία του Γιώργου Μπινιάρη και μουσική επιμέλεια του Μιχάλη Τρανουδάκη. Πρόκειται για μια «εκ βαθέων» εξομολόγηση και παρατεταμένη ικεσία για ζωή και ελπίδα μέσα από τη ροή παραστάσεων και συμβόλων.
«Χρονικό της Κύπρου», Σεπτέμβριος 2001: Το μεσαιωνικό έργο του Λεόντιου Μαχαιρά (1360–1432) παρουσιάστηκε από το Θεατρικό Εργαστήρι του Πανεπιστημίου Κύπρου, σε διασκευή-σκηνοθεσία-στίχους του καθηγητή Μιχάλη Πιερή, στο πλαίσιο της έκθεσης «Ώρες Βυζαντίου–Η πολιτεία του Μυστρά». Η θεατρική παράσταση είχε θεματικό πυρήνα το Ρηγάτο της Κύπρου και τη φράγκικη βασιλική οικογένεια των Λουζινιάν, η οποία είχε στενές επαφές με το βυζαντινό Δεσποτάτο του Μορέως. Η μουσική ήταν του Ψαραντώνη (Α. Ξυλούρη), η σύνθεση των τραγουδιών του Ευαγόρα Καραγιώργη, τα σκηνικά και τα κοστούμια του Χρήστου Λυσιώτη.