Η Περίβλεπτος, καθολικό μονής αφιερωμένης στην Παναγία, κτίστηκε στα μέσα του 14ου αιώνα πιθανότατα από τον πρώτο δεσπότη του Μυστρά Μανουήλ Καντακουζηνό και τη σύζυγό του Ισαβέλλα de Lusignan. Βρίσκεται στο νοτιοανατολικό άκρο της Κάτω Χώρας, εντός περιβόλου, με ακανόνιστο σχήμα και έντονες υψομετρικές διαφορές.
Ο ναός, προσκολλημένος σε σπηλαιώδη βράχο, ανήκει στον αρχιτεκτονικό τύπο του δίστυλου σταυροειδούς εγγεγραμμένου. Ο σημερινός πλάγιος νάρθηκας αποτελεί μετασκευή της στοάς που προϋπήρχε στη θέση αυτή. Το μεγαλύτερο τμήμα του ναού έχει κτιστεί κατά το πλινθοπερίκλειστο σύστημα, ενώ εντοιχισμένα ανάγλυφα και πινάκια κοσμούσαν αρχικά τα τύμπανα των κεραιών του σταυρού και το ανατολικό τύμπανο, αντίστοιχα. Από το αρχικό μαρμάρινο δάπεδο σώζονται ελάχιστα τμήματα.
Ο πλάγιος νάρθηκας στη νότια πλευρά του ναού, το σπηλαιώδες παρεκκλήσι της αγίας Αικατερίνης στη δυτική και τα δύο συνεχόμενα παρεκκλήσια στην ανατολική, αφιερωμένα στον Άγιο Παντελεήμονα και την Αγία Παρασκευή, αποτελούν μεταγενέστερες προσθήκες.
Από τον γλυπτό διάκοσμο του ναού σώζεται ο κοσμήτης του τέμπλου στο διακονικό, το τοξωτό προσκυνητάρι στον νότιο πεσσό, που πιθανότατα αποτελεί μεταγενέστερη προσθήκη, καθώς και ανάγλυφα επίκρανα στον βόρειο πεσσό και στις παραστάδες, κοσμημένα με φυτικά και γεωμετρικά μοτίβα. Από το τέμπλο προέρχονται πιθανότατα και τα τρία τμήματα του επιστυλίου που σήμερα βρίσκονται στο δάπεδο του Ιερού Βήματος.
Ο γραπτός διάκοσμος του ναού (γ΄ τέταρτο 14ου αι.) διακρίνονται για τα προσεκτικά δουλεμένα χρώματα και τις κομψές, γεμάτες ευγένεια και ρυθμό μορφές. Το εικονογραφικό πρόγραμμα, του γ΄ τέταρτου του 14ου αιώνα, που αναπτύσσεται σε όλες τις επιφάνειες του κυρίως ναού και του Ιερού, αν και αποτελεί έργο τεσσάρων ζωγράφων, χαρακτηρίζεται από αξιοσημείωτη ενότητα και υψηλή καλλιτεχνική ποιότητα. Τα χαρακτηριστικά αυτά καθιστούν τις τοιχογραφίες στην Περίβλεπτο ως ένα από τα σπουδαιότερα ζωγραφικά σύνολα της υστεροβυζαντινής ζωγραφικής, καθώς, μάλιστα, δεν σώζονται ανάλογα σύνολα σε μνημεία της ίδιας εποχής στην πρωτεύουσα της αυτοκρατορίας, την Κωνσταντινούπολη.
Στο νοτιοανατολικό άκρο του περιβόλου σώζεται ο πύργος της Μονής. Ιδιαίτερο μορφολογικό ενδιαφέρον παρουσιάζει η ανατολική του όψη, όπου συνυπάρχουν βυζαντινά και δυτικά στοιχεία, που το συνδέουν με το κωδωνοστάσιο της Παντάνασσας (παραπομπή).
